Tyle opowieści pokrytych falującą, niesłyszalnie szemrzącą błoną głosu, która finezyjnie lub z wielką gwałtownością i rozmachem czyni w literackich oryginałach przesunięcia odcieni, zapachów, smaków i sensów, później ucieleśniane na filmowej taśmie. U źródła, w studenckim „Złym chłopcu” Wajdy, lato wsuwa się w zimę, wędki ustępują łyżwom, a upiorny gnojek Kola podgląda cenny dlań pocałunek nie znad powierzchni rozgrzanej rzeki tylko zza zlodowaciałego pnia. Lecz naprawdę istotne jest inne przesunięcie...